Eindelijk....

Hallo iedereen,
Zoals je kan zien, zijn we goed aangekomen in Oeganda, onze verblijfplaats voor 3 maanden!
Onze eerste indrukkingen waren nogal overweldigend. Heel veel mensen, heel veel stof, … We zijn een attractie op zich! Wij zijn musungo’s en iedereen weet het. (musungo = blanke)
We kwamen aan in Entebbe rond 23h plaatselijke tijd. Het tijdsverschil is dus 2h in vergelijking met België. Jullie moeten maw dus 2h bijtellen. Wanneer het zomeruur ingaat bij jullie, wordt het tijdsverschil slechts 1h. (hier verandert het uur dus niet!)
We hebben eerst véél moeten sleuren met al onze ZWARE valiezen! En al deze valiezen moesten in een klein busje geraken met ons elven er nog eens bij! De valiezen werden dan ook bovenop de bus vastgebonden met touwen. We waren een beetje bang dat dit niet stevig genoeg ging zijn, maar ze hebben het overleefd. We kwamen na een korte rit toe in Banana Village, waar we in onze kamers werden gebracht. Daar hadden we een korte nacht. Toen we wakker werden, hoorden we veel lawaai maar konden dit niet thuisbrengen. Sara keek toen in de boom naast het huisje waar ze een aap zag zitten. Plots kwamen er zeker meer dan 6 apen tevoorschijn samen met kleine mini-aapjes. Onze eerste ontmoeting met de lokale dieren.
De eerste dag in Kampala (woensdag), de hoofdstad, was in het kort gezegd WWWAAAUUUWWW… Wat is dat hier?? Tloopt er zwart vant volk, letterlijk en figuurlijk  Overal winkeltjes. Iedereen verkoopt er wel wat. Zoals frigo’s (staat gwn op straat), tapijten, belkaarten, bedden, zetels, … Echt alles dat je je kan voorstellen. Verkopers staan gewoon langs de weg bv. gsmkaarten te verkopen. Wanneer de chauffeur verder rijdt, loopt de verkoper gewoon mee. Hilarisch om te zien. Ze hebben er gelukkig ook grote supermarkten (alleen aanwezig in de hoofdstad momenteel), wij hebben er ook zo 1 bezocht, waar we stinkende haarlak-achtige muggenspray hebben gekocht.
Onze leerkracht heeft ook plaatselijke simkaarten gekocht voor ons zodat het goedkoper is om te sms’en en te bellen. Hierbij geven we ook onze nummers door. Sara: +256787/021556 en Lana: +256787/021563. Om de heimwee wat te temperen, stelde onze leerkracht voor om slecht 2 maal per week telefoon te ontvangen van het thuisfront want we hebben het nu al een beetje moeilijk. Wij zouden voorstellen om dit de zondagmiddag- en avond & de woensdagavond te doen. Sms’en kan altijd.
In kampala hebben we voor de eerste maal Matooke gegeten. Het is een soort gekookte bananenbrei… En het is echt niet te eten, helemaal geen smaak. We proeven zelf geen banaan. Ze bakken het vlees hier enorm lang om al de bacteriën te verwijderen waardoor we net kauwgom eten. Lana heeft ook hier haar eerste grote schock meegemaakt. Ze vroeg waar het toilet was en werd geleid achter het huisje waar ze haar behoefte op de grond mocht doen!! Zeer vreemd! Die vrouw ging zelf eerst niet weg, gelukkig deed ze dit uiteindelijk wel.
Lana smeerde haar gelukkig goed in, tot ze plots besefte dat ze haar pul aftersun aan het gebruiken was :p. Daarom werd haar arm dus steeds roder en roder… Onze leerkracht heeft ook in dit plezier gedeeld, maar dit hebben we hem nog niet laten weten. Nu is het veel beter met de gewone zonnecrème!! 
Diezelfde woensdag zijn we per busje naar Fort Portal gereden. Dit heeft ons ongeveer 7h gekost met heel veel bubbels. Omdat er op de weg naar Fort Portal werken aan de gang waren, waren er enorm veel vluchtheuvels aanwezig, maar deze zijn enorm klein in vergelijking met België zodat we helemaal dooreengeschud worden.
Zelfs verkeerslichten zijn er hier, maar je moet ze wat primitiever voorstellen. Je komt een man tegen die 2 vlaggen in de hand heeft. Wanneer hij de rode vlag omhoog houdt, is het rood. Wanneer hij de groene vlag omhoog houdt, is het groen. Wanneer ze de beide bewegen, dan is het oranje (denken we :p) Zoals je kunt lezen, hebben wij al grote ogen getrokken. Op weg zwaaien er ook heel veel kindjes naar ons, meestal is het de eerste maal dat ze een blanke zien.
Die avond zijn we gebleven in een hostel in Fort Portal. Aangezien het zo warm is hier, hebben we praktisch geen honger, maar toch moeten we proberen om veel te eten aangezien we energie nodig hebben om de dag door te komen. Die avond hebben we een andere studente tegengekomen nl. Emma, studente graduaat Noord-Zuid. Zij verblijft reeds 4 maanden in Fort Portal en ze blijft nog 2 maanden hier. Ze heeft het hier zeer goed. Zij heeft ons meegenomen naar een plaatselijke pizzeria, waar we pizza gegeten hebben. Een leuke afwisseling in ons dieet. Wij moeten nog wennen aan het klimaat en het plaatselijke voedsel.
Onze nacht was kort en warm!!! ’S Morgens konden we douchen, maar alleen maar koud water aanwezig. Sara stond te beven op haar benen :p
De volgende dag (donderdag) zijn we Sarah en Ruth gaan afzetten in Virika Hospital in Fort Portal, waar ze de verantwoordelijke ontmoet hebben en ze een volledige rondleiding kregen. Wij hebben ook de verpleegsterschool bezocht. Het was zeer interessant, maar jammer genoeg kregen we niet het ziekenhuis zelf te zien. We hopen dit in de toekomst te kunnen doen.
In de middag reden we naar Kasese, waar wij afgezet werden samen met onze leerkracht. De rest van de groep reed onmiddellijk verder naar Kagando waar er nog andere studenten aanwezig waren om hen op te vangen. Onze eerste indruk was zeer goed. Het is hier echt adembenemend mooi. We zijn omringd door bergen en het ziekenhuis is zeer groen. Het is hier snik, maar dan ECHT snikheet. De zusters vinden het koud en wij zweten ons te pletter…
In de middag zijn we reeds boodschappen gaan doen waar we veel over kunnen vertellen. Eerst gingen we groenten en fruit kopen op een plaatselijk marktje samen met Zuster Topista. Een zeer lieve dame die zeer bezorgd is om ons. Toen we arriveerden, had iedereen ons al in de gaten en werden we nagekeken. Ze zei dat het beter was dat ze zelf meekwam omdat de plaatselijke bevolking anders meer geld zou vragen voor producten omdat we blank zijn. Na verloop van tijd kunnen we dit zelf doen.
Daarna gingen we naar een mini-supermarkt waar we koffie, soep, eieren, brood, olie,… gekocht hebben. Het is zeer raar om te weten wat we moeten kopen omdat we dit niet gewoon zijn. Daarna zijn we naar de plaatselijke slager geweest. Ik zal proberen om het zo levendig mogelijk te beschrijven. Zodus, je ziet een paar krotjes naast elkaar staan waar een groot stuk vlees vol vliegen aan een haak hangt. De zuster zei wat we wilden en de slager begon met een manchet (groot mes) het vlees af te kappen. Ik vond het echt afschuwelijk om te zien hoe zij hun vlees aankopen in vergelijking met ons. Het is niet moeilijk dat zij hun vlees zo hard bakken!! Wij zullen ons vlees in de vriezer plaatsen zodat alle bacteriën gedood worden. Daarna moest de zuster nog melk aankopen. Zodus gingen we naar de melkboer. Het is zeer grappig om te weten hoe ze deze meegeven aan de mensen. De melk wordt in plastiek zakken gegoten en voilà je hebt melk om in de frigo te plaatsen. Deze melk is ook niet afgeroomd, dus wij gaan deze ook niet gebruiken.
In onze badkamer, living en in Sara haar kamer zitten er een paar huisdieren. Salamanders!! Ze zijn bang van ons, dus ze doen niks. Ze eten wel alle vliegen en muggen op, dus eigenlijk zijn we blij dat ze ons vergezellen. We vinden het wel niet zo gezellig als ze rap zitten te bewegen wanneer we op het toilet zitten! Er zit er zelf 1 tussen de deur geplet, heeft Lana daarnet ontdekt. In de tuin zit er ook mooie hagedis, een blauwe!! Echt mooi, maar het is moeilijk om hem te fotograferen…
We wonen dus samen met een Engelse studente die voor dokter leert. Het is zeer vriendelijk meisje die ons al veel heeft kunnen geruststellen qua werkwijze in het ziekenhuis. Zo konden we ons al wat voorbereiden op wat komen zou. We hebben veel gebabbeld. Jammer genoeg vertrekt ze reeds volgende week. Er is ook een Hollandse dame op dezelfde dag als ons aangekomen, maar we hebben ze nog niet ontmoet.
Er is hier ook niet altijd elektriciteit aanwezig. De vaste uren zijn van 7h ’s avonds tot 7h ’s morgens. Overdag is er 2h elektriciteit voorzien om eten te kunnen klaarmaken, maar dit is ook niet telkens het geval. Het ziekenhuis heeft een noodgenerator, maar die valt ook geregeld uit. Dit is uiteraard extreem gevaarlijk om bv. een operatie uit te voeren, …
Onze kamers zijn proper en leuk. We hebben elk een kamertje. Het enige nadeel is dat er geen kasten aanwezig zijn zodat we alles in onze zakken moeten laten. Het is 1 grote stortboel, maar hopelijk verhuist Lana naar een grotere kamer waar er een kast aanwezig is, zodat Sara deze ook kan gebruiken.
Vandaag (vrijdag) was onze eerste ontmoeting met het ziekenhuis. Deze verliep niet van een leien dakje. Veel gezien, veel geroken, veel gegroet, veel bekeken geweest,… en nog zoveel meer! We hebben het hele ziekenhuis bezocht en de laatste stop was op de materniteit. We werden er een beetje aan ons lot overgelaten. We moesten in een klein bureau’tje zitten wachten en kijken in een paar boeken waar we niks van verstonden. We vroegen steeds of we konden helpen of iets konden doen, maar we moesten op onze stoel blijven zitten. Daarna hebben we besloten om iets te kleins te eten om al onze emoties een plaats te geven. Daarna hadden we het ferm lastig, maar met de hulp van Dhr. Monbalieu konden we deze relativeren en kwamen tot een oplossing.
We besloten om nogmaals naar de materniteit te gaan om concrete afspraken te maken zodat we wisten wat te doen en er duidelijkheid zou ontstaan. Daarna hebben we ook een kleine rondleiding gekregen op het mini-verloskwartier. (bij ons misschien een kleine kamer) Er staan 2 bedden naast elkaar met doeken tussen. En aan de andere kant van het mini-kamertje staat het materiaal en ook materiaal om te ‘steriliseren’. Ze koken gewoon de intstrumenten en that’s it. Dat zal aanpassen worden! Ze zijn zeer geïnteresseerd in onze hoorbuis van Pinard (voor de mensen die niet weten wat dit is: het is een manier om de harttonen van de baby te beluisteren). Zij hebben er ook, maar ze zijn veel kleiner en in staal. De mijne is in hout. Ze vroegen meteen of zij hem konden krijgen nadat we gingen vertrekken in Juni, maar ben dit nog niet zeker.
Dit weekend zijn we vrij, wat voor ons goed zal zijn zodat we ons kunnen aanpassen aan de nieuwe omgeving, temperaturen en de nieuwe cultuur. Uitslapen zal ons ook deugd doen want we moesten steeds vroeg opstaan!
Vrijdag (12/3) hebben we reeds geprobeerd om dit verhaal op onze blog te plaatsen, maar aangezien het internet hier traag, maar dan ook echt TRAAG is, is dit ons niet gelukt. Sara was bijna op haar mail geraakt toen het internet uitviel. Toen zaten we daar ongeveer al 10 minuten te wachten!!
Onze leerkracht is dus ondertussen vertrokken naar Kagando, waar hij zal uitdokteren hoe het internet daar in elkaar zit. Zij werken met een soort van modem waar je, net als bij de gsm, geld moet op plaatsen zodat we op onze laptop kunnen internetten. Dit zou heel handig zijn om contact te houden, maar ook om ons eindwerk te kunnen doorsturen en afwerken. We hebben zonet bericht gekregen dat een modem door school zal aangekocht worden en bij ons zal terechtkomen volgende week!! (13/03/10) Wij zijn zeer blij dat dit gelukt is omdat we dan contact kunnen houden met onze familie, vriendjes en vrienden! Wij missen hen toch al wat!
Inmiddels hebben we reeds de Hollandse dame ontmoet. Ze is al wat ouder dan ons, ongeveer 40 jaar. Ze komt hier voor 7 weken om een project op te starten, nl. iets met thuiszorg. We zijn dan samen iets gaan drinken en hebben wat kunnen praten.
Vandaag (13/3) zijn we vrij en genieten we van de zon en het uitzicht. We zijn van plan om ook wat kleren te wassen, maar een wasmachine is hier niet aanwezig, dus we gaan dit doen met de hand. We redden ons wel. Morgen kunnen we normaal gezien op internet. Hopelijk lukt het.
Zoals je leest, is dit reeds een heel verhaal. We zijn zeker dat er vele zullen volgen nadat we voor de eerste maal ‘echt’ zullen meedraaien met het team.
We hopen dat alles op zijn plooi valt, zodat ons zelfvertrouwen alleen maar kan groeien.
Groetjes van Lana & Sara.
We miss you already! Kisses xx