Queen Elisabeth National Park

voetjes wassen

Olifantjes

en toen waren ze weer weg

lots & lots of butterflies :)

African driving:

 met 10! in de auto

zelfs de bestuurderstoel wordt gedeeld

Al een tijdje geleden...

Tis toch al weer een tijdje geleden dat we onze verhalen hebben kunnen publiceren op de blog.

We hebben dit weekend afscheid moeten nemen van Devin wat ons toch wel wat zwaar lag aangezien ze een echt moedertje voor ons was geworden. Ze kon ons altijd wel oppeppen wanneer we het nodig hadden en was altijd positief ingesteld. Het zou wel lukken zei ze altijd!

Zondagavond zijn we met Dr. Richard (Cici :p) en Dr. Edward iets gaan eten om op een stijlvolle manier afscheid te nemen van Devin. Toen Devin eens ging gaan kijken in het operatiekwartier rond 19h kwam ze maar niet terug… En wij maar wachten en wachten en honger lijden. Blijkbaar was er nog een zeer interessant geval binnengekomen en had ze de tijd niet meer om ons te waarschuwen. Rond een uur of 9 kregen we uiteindelijk een berichtje dat ze eraan kwam en dat er al vervoer geregeld was. Op dat moment waren onze magen al aan het knorren… Geen moment te vroeg dus!

Dr. Edward ging mee naar het restaurantje en nam ons dan ook mee in zijn auto. Bij het verlaten van het ziekenhuis kwam de bewaker nog rap een briefje door de ruit steken. Na wat gebrabbel tussen elkaar (Dr. Edward en Richard) reden we door. Devin was nieuwsgierig naar wat er juist gebeurd was en vroeg ernaar. Blijkbaar moest er nog een keizersnede gebeuren, maar dit hebben de dokters zich laten voorbijgaan. Eten was blijkbaar veel belangrijker dan die keizersnede. Ze hebben Dr. Isaak er dan maar voor laten komen terwijl hij niet mee ging gaan eten omdat hij véél te moe was na een middagje zwembad liggen :p. Hilarisch.

We hebben die avond lekker gegeten en veel kunnen praten. De dokters kennen ons nu ook al wat op zich een voordeel is. Dokters hebben hier een hoge status en mensen kijken op naar hun. Moest er een probleem zich voordoen, kunnen we altijd op hen rekenen.

Maandag was de grote dag… Devin vertrok & wij zwaaiden haar uit met traantjes in de ogen. Zij zou eerst naar Kampala reizen, daarna naar Johannesburg (Zuid-Afrika) en daarna het vliegtuig nemen richting Londen. Uiteindelijk zou ze 3 dagen onderweg zijn, juist op tijd om de verjaardag van haar vriend te vieren.

Nu hebben wij ook een kokkin die voor ons elke weekdag komt koken. Kwestie van toch goed en gevarieerd te eten… Devin zat daar vree mee in :p. Agnes is een lieve dame, die onze 2^de moeder zal worden. We zijn blij dat ze er is.

Maandag, dinsdag en woensdag waren zeer lange en frustrerende dagen aangezien er geen ENKELE normale bevalling was.

Maandag zijn we uit pure verveling maar een kijkje gaan nemen op de antenatal clinic waar er eigenlijk ook niet veel moeders waren. We konden nog een abdominaal onderzoek doen van 1 moeder wat op zich wel interessant was. De vroedvrouwen onderzoeken op deze clinic  zwangere vrouwen en doen eigenlijk een beetje hetzelfde als een gynaecoloog zou doen in België bij consultaties. De voorgeschiedenis wordt gevraagd, evolutie van de zwangerschap wordt bijgehouden,…

Na het volgen van die ene mevrouw, zijn we nog even blijven plakken bij de meneer die vaccinaties plaatst bij kinderen. Er zaten een heleboel kinderen samen met hun moeders te wachten op een inspuiting wat met de nodige traantjes gepaard ging. Het was interessant om eens te volgen, wanneer er nog eens niet veel te doen zou zijn, gaan we zeker eens terug. We zouden zelf vaccinaties mogen plaatsen.

Dinsdag zijn we zelf 11h30 gaan werken in de hoop om toch maar 1 bevalling te kunnen doen, maar het was allemaal voor niks. Er was een vrouw met 10cm ontsluiting, maar haar vliezen wilden maar niet breken. (ze breken hier geen vliezen omdat dit het risico op opstijgende infectie/HIV verhoogt) Om 21h hebben we het dan maar opgegeven en teruggekeerd naar het huisje omdat wij zo’n honger hadden.

Die dag kwam er wel nog een interessant geval binnen. Het begon plots enorm te regenen! Het goot en goot. Opeens kwam er een oudere vrouw de materniteit binnen met een pasgeboren kindje op de arm. We wisten niet goed wat er gebeurde, maar blijkbaar was er iets mis met de baby. Ze brachten het kindje naar het verloskwartier waar alles plots duidelijker werd. Het doek werd opengedaan en plots zagen we in plaats van een proper mooi buikje, een stel darmen uitpuilen. Dit hadden we al in boeken en lessen gezien, maar dit was toch de eerste keer ‘live’. We waren enorm geschrokken, zeker toen de vroedvrouw vertelde dat ze deze kinderen gewoon laten doodgaan omdat ze toch geen overlevingskans hebben.

Ze deed er gewoon een beetje gaas rond & plakkers. Vol ongeloof stonden we het tafereel aan te kijken. We vroegen of we toch niet eens naar de dokters konden gaan om te vragen of ze het niet konden herstellen. Wonder bij wonder reageerde ze op onze vraag en we brachten het kind naar het operatiekwartier. De dokters kwamen allemaal een kijkje nemen , maar deden niet meteen iets. Er werd ons verteld dat vochtverlies het grootste probleem zou zijn, maar niemand had de intentie om een infuusje te starten.

Uiteindelijk werd er toch beslist om iets te doen voor het kind, zeker toen we te weten kwamen dat het kind al reeds 1 dag met deze aandoening overleefde. Sara kreeg nog de mogelijkheid om een foto te nemen omdat ze dit zelf niet veel zien. (maar ik zal je besparen van deze foto)

Een lange en zware dag!

Woensdag waren we toch wel wat gedemotiveerd… Na 2 dagen geen bevallingen kon het toch niet zijn dat er deze dag weer geen zouden gebeuren. Maar toch, het is mogelijk! Geen bevallingen, alle toch geen normale bevallingen.

Toen we toekwamen, lagen er 2 vrouwen in arbeid. De eerste vrouw hadden we die week al eerder ontmoet en we waren van de veronderstelling dat het een tweeling was aangezien ze een enorme buikuitzetting had. Bij palpatie (betasten) van de buik voelden we voor het eerst praktisch niks. Dit was vreemd! Het was allemaal hard. De vrouw had een scan gekregen waaruit bleek dat het polyhydramnion was (teveel vruchtwater) en dat het kindje anencephalie had! (het kind heeft bij deze aangeboren aandoening geen schedel en/of hersenweefsel)

Dit is een aandoening die we bij ons praktisch gezien nooit meer zouden kunnen zien.

De tweede vrouw had een uterusruptuur. Bij palpatie van de buik voelde deze enorm pijnlijk aan. De vroedvrouwen vreesden meteen voor een ruptuur. In België gaat dit gepaard met URGENTIE. Er zou met spoed een keizersnede worden gedaan omdat dit het overlijden van zowel moeder als kind kan betekenen. Echter, spoed moet je hier helemaal anders gaan bekijken. Er wordt wel rapper gewerkt dan normaal, maar toch… echt rap kun je het niet noemen. We gingen allebei mee naar het operatiekwartier aangezien er toch niet veel meer te doen was. Bij aankomst bleek de elektriciteit niet te werken en waren er geen kleren voor ons beschikbaar. Daar ging onze kans om de keizersnede/ruptuur te zien. Het kindje was jammer genoeg overleden.

We hoopten om dan toch maar de keizersnede van de andere vrouw te volgen, maar neen hoor… Geen kleren, geen operatie!

We besloten om dan maar vroeger te stoppen om verder te kunnen werken aan ons eindwerk. We gaven wel onze telefoonnummers door zodat ze ons konden opbellen wanneer er iemand binnen zou komen.

Nog geen uur later krijgt Lana telefoon met de boodschap ‘Come quickly, come quickly’, dus we sprongen meteen in onze stagekleren en renden naar de materniteit. Maar neen, geen bevalling. Grace was gewoon enthousiast rond het kindje met de anencepahlie! Ze wou dat we er een foto van namen. Vol respect namen we de doek rond het kindje weg en zagen we een verschrikkelijk beeld die ons nog lang zal bijblijven. Het kindje had zoals eerder gezegd dus geen hoofd of hersenen, vreemd en raar om te zien. Sara nam dan maar enkele foto’s en dekte het kindje weer mooi toe.

Die dag zijn we elk uur gaan kijken of er iemand binnen kwam, maar nixke! Die avond vonden we dat we wel eens een filmpje verdienden om onze bad luck-dagen achter ons te laten!

Donderdag was gelukkig een betere dag! Beiden een bevalling op zelfstandige wijze kunnen doen! De dag begon al goed want we maakten kennis met een nieuwe vroedvrouw die open stond naar ons en ons ook veel liet doen. Daarvoor kwamen we naar hier, veel leren & dat hebben voor het eerste deze dag gemerkt. We hopen dat we nog veel kunnen samenwerken met deze mevrouw.

Er lagen 2 moeders in arbeid en we spraken onderling af dat de eerste die bevalt, voor Lana was & de tweede voor Sara. Zo gezegd, zo gedaan. Om 16h20 kwam een flinke meid van 3950g in Lana’s armen terecht. Ze deed de bevalling voor het eerst helemaal zelfstandig met de hulp van Sara. De vroedvrouw was ondertussen naar het operatiekwartier (ja, voor al weer een keizersnede, die nu eindelijk eens terecht was). Na wat paniek kon Lana haar vreugde niet op. Ze was supertrots op zichzelf (en Sara ook :p)! We waren beiden blij dat het ongeluk voorbij was!

Een groot uur’n half later was het Sara haar beurt… Na een lange periode wachten en wachten tot de vrouw eindelijk mocht volop persen, deed Sara alsook haar bevalling volledig zelfstandig. Rond 17h55 kwam er een baby boy in haar handen terecht van 3200g. De moeder was wel enorm jong, nog maar 16 jaar! Alles verliep vlot en we konden met een gerust hart naar huis gaan.

We waren beiden zo blij dat we eindelijk weer een bevalling bij konden schrijven in ons logboek. Sara heeft nu reeds 19 zelfstandige bevallingen op haar naam staan, Lana 13! We tellen af!

Morgen vertrekken we richting Kagando waar we de rest van de groep nog eens zullen zien… We gaan dit weekend op safari naar het Queen Elisabeth Park! We zien het volledig zitten om olifanten, buffels,… in levende lijve te zien!!!

We zullen dan ook onze blog proberen aanpassen en mooie foto’tjes online te zetten!

Message for Devin: We miss you girl! Hope you had a good journey! Agnes takes good care of us, we eat lunch every day so far! One delivery today, but none in the previous days. We're looking forward to Queen Elisabeth Park... We saw one gastrochizis and an anencephalie! 

Hope you will have a big birthdayparty on Saturday... We will think about you! Lots of kisses from Lana & Sara! xx

Vele groetjes van Sara & Lana! Missen jullie xx

foto's

Lana en Dr. Robert

Sara en Dr. Robert die het woord 'hoofd' hilarisch vindt :p

operatiekwartier (2e zaal - nog es onderverdeeld in 2 zaaltjes)

Dr.Richard en wij.... Maar zo moe daw zijn :p

Wilson :)

bezoek in onze tuin

Uitzicht

Enkele foto's

Sara's eerste baby

Verloskwartier

andere kant verloskwartier

verlosbed

'frigo' om oxytocine en methergine koel te houden

Tweelingen

Devin en Lana

kamer

Bed

onze keuken

Donderdag 18 Maart

Vandaag heeft Sara haar eerste Afrikaantje op de wereld gezet. Ze heeft het helemaal alleen moeten doen want de vroedvrouw was er voor de zoveelste keer niet.

Het is zeer vervelend dat de vroedvrouwen steeds weggaan zonder iets te zeggen. We weten dus nooit waar ze naartoe zijn en hoe lang ‘hun wandelingetje’ zal duren. Ze denken nooit aan de gevolgen.
Sara was dus alleen op het verloskwartier en materniteit. Ze was juist gaan kijken hoe de vrouw het stelde, maar dit was hetzelfde als voorheen. Ze had enorm veel pijn, maar ik kon niet meer doen dan toekijken aangezien ik de lokale taal niet spreek. Het wordt met de dag irritanter dat we de taal niet spreken. We kunnen enkel maar goeiedag en danku zeggen.

Deze vrouw werd in de morgen naar het operatiekwartier gebracht om een keizersnede te krijgen, maar omdat de vrouw het gevoel had dat ze moest persen, is ze teruggebracht naar het verloskwartier. De chirurg had eerst al de vliezen gebroken.
Voor de vroedvrouw onder ons: vliezen breken doen ze hier niet op de manier zoals bij ons, maar ze breken de vliezen gewoon met een naald! De chrirug had dus de vliezen gebroken en kwam daarna terug naar het verloskwartier. De chirurg beweerde dat het zo rapper vooruit zou gaan.
Dit was niet het geval want het heeft nog ongeveer 1h30 geduurd vooraleer de vrouw beviel van haar 6de kindje. Ze breken hier ook geen vliezen meer omdat dat de kans dat het kind ook HIV krijgt, verkleint.

Bij een vaginaal onderzoek door de vroedvrouw konden we de cervix (baarmoederhals) zien zitten. Die was helemaal opgezwollen. Sara dacht tenminste dat de vroedvrouw zou blijven aangezien dit duidelijk een ingewikkeld geval was.

Sara ging na de kleine checkup even terug naar de bureau om haar handen te wassen tot plots de moeder van de vrouw haar riep. Ik wist niet zeker waarom, dus ik deed maar handschoenen aan. Toen ik aankwam, zag ik het hoofd van het kindje al voor de helft uitsteken, dus ik deed vliegensvlug men steriele handschoenen aan en deed uiteindelijk de volledige bevalling. De navelstreng zat strak rond de nek gedraaid en heb deze dan ook rap losgemaakt wanneer het kind geboren werd.

Het kindje zag er duidelijk vermoeid uit. Het had ook al stoelgang gemaakt in de baarmoeder wat helemaal niet goed is. (meconiaal vruchtwater, dit toont aan dat het kind het moeilijk had) Ik was toch wel bang dat het kindje het niet goed deed. Ik knipte de navelstreng door en droogde het kindje goed af. Daarna begon het lichtjes te huilen, dus ik was al wat opgelucht. Toen kwam Lana toe en hielp ze me.

Ze ging daarna ook de vroedvrouw gaan halen die blijkbaar op het operatiekwartier was. Ze kwam aangelopen (de eerste keer dat we iemand zien lopen hier :o) Sara dacht niet dat ze haar eerste Afrikaantje op deze manier op de wereld ging zetten, maar alles is toch redelijk goed verlopen. De vrouw had wel een cervixscheur door het vele persen en doordat de cervix al zo gezwollen zat.

Mijn eerste Afrikaantje, maar ook mijn eerste ‘echte’ bevalling die ik helemaal alleen gedaan heb. Ik vind het wel wat onverantwoord dat de vroedvrouwen ons alleen laten, zeker omdat ik de taal niet spreek en het slechts onze eerste week is. We hopen dat we in de toekomst toch wat beter begeleid worden.

Lana had de hele voormiddag op het operatiekwartier baby’s zitten opvangen na keizersnedes. De eerste is vaginaal bevallen op het operatiekwartier. De vrouw kon het opeens niet meer houden… Beter voor haar vinden we persoonlijk. Zo zie je maar: ze beslissen hier zeer rap om een keizersnede te doen. De vrouw beviel van een mooie meid!

De 2de vrouw was zwanger van een tweeling. Dit was een keizersnede omdat de ene baby schuin in de baarmoeder lag en de andere baby in stuit. Dit was haar eerste zwangerschap, dus goeie beslissing om dit te doen. De vrouw beviel van 2 jongens, wat ze hier super vinden! Meisjes worden nog altijd minder gewaardeerd dan jongens.
Daarna gingen we verder met de volgende vrouw die een keizersnede kreeg wegens 2 vorige littekens. (keizersnedes dus :p) Het was een meisje die gereanimeerd moest worden. Het zag er helemaal niet goed uit, zoals een vodje. Er zat helemaal geen leven in. De manier waarop de reanimatie gebeurde, is ook helemaal niet zoals we deze aangeleerd kregen.
Baby’s worden hier nog ondersteboven gehouden en krijgen een flinke klets op de billen. Daarna dus de reanimatie waar helemaal geen rekening werd gehouden met de positie waar je je handen moet houden, er werd overal geduwd. Uiteindelijk kwam het kleine meisje er gelukkig toch door. Lana kwam daarna naar het verloskwartier, waar ze Sara zeer gelukkig maakte!!

Daarna waren we allebei wat van onze melk! We zijn dan maar een halfuur vroeger doorgegaan om alles even te laten bezinken! We hadden dat na deze vermoeiende dag wel nodig!

Momenteel is het aan het stormen dat het geen naam heeft. Het begon opeens donkerder te worden, wolken stapelden zich op en het begon verschrikkelijk te waaien. We zijn allebei wel wat bang. Er is ook een ‘leuke’ salamander binnen komen schuilen die we helemaal niet leuk vinden, hij is helemaal groen en heeft een lange staart!

Internet werkt soms, maar we zijn blij dat we er toch al hebben. Hopelijk werkt het nu lang genoeg zodat we goed kunnen werken en skypen!
Bye bye xx

Woensdag 17 Maart

Onze 3de dag op de materniteit, maar ook de eerste dag dat we regen hadden. We gingen zelf in onze regenjas naar het ziekenhuis want het goot echt! Het duurde echter niet lang, de zon scheen zoals ervoor en het werd weer een hete dag.

Toen we aankwamen, lagen er al 2 vrouwen te wachten, dus we waren zeer enthousiast. We zouden eindelijk een normale bevalling zien. Wanneer er vrouwen komen die voor de eerste keer bevallen, geven ze hier meteen een knip. Dit vinden wij eigenlijk best wat vreemd. We dachten dat ze dit slechts gingen doen wanneer het nodig bleek. De vroedvrouw vroeg meteen of we al eerder een knip hadden geplaatst, maar dit was niet het geval. We krijgen daar niet zoveel de kans toe in België. Daarom toonde ze het voor. We keken naar de bevalling van een mooi meisje! Ze woog 3,350 kg. We konden nog niet veel doen of betekenen voor de moeder wat we wel jammer vonden. Het communicatieprobleem is wel groot. De meeste moeders spreken geen of heel slecht engels. We willen wel iets betekenen voor de vrouwen, maar zo wordt het natuurlijk moeilijk.

Daarna volgden we de doktersronde, wat zeer interessant was. We konden vragen stellen over verschillende problemen waarmee we in aanraking kwamen en dergelijke. Dr. Robert is trouwens zeer geïnteresseerd in onze ziekenhuizen en onze manier van handelen en leven. Hij vraagt er steeds naar.

We hebben al enkele vrouwen gezien die sepsis kregen na een keizersnede. Dit is echt zo vies. De eerste die we zagen, rook zo slecht! Niet normaal. De wonde was opengekomen en het was echt een gapende wonde en de dokter ging er daarna nog eens in peuteren met zijn vinger om te voelen hoe diep het was. Ze sluiten deze wonde nog niet volledig, maar wachten af tot de wonde droog wordt. Het wordt ook 2 maal per dag goed ontsmet, wat echt vies is. Ze nemen een paar ‘steriele’ compressen en doen er een vloeistof op en gaan er dan nogmaals goed in peuteren en draaien het nog eens goed rond… Echt erg en die vrouwen geven geen kik! Je ziet wel dat ze ongelooflijk veel pijn hebben, maar het wordt niet aanvaard dat ze die pijn ook gaan uiten. We merken dit ook bij de bevallingen.
Lana heeft daarna haar eerste Afrikaantje op de wereld gezet :) Ze is supertrots. Sara hoopt in de nabije toekomst ook haar eerste Afrikaantje op de wereld te zetten…

De knip hebben we nog niet geplaatst want het ziet er toch maar vies uit met zo’n botte schaar (die ze ‘steriel’ noemen).
Nu hopen we dat het internet al gauw zal werken waardoor we wat meer kunnen vertellen en contact opnemen met iedereen die dat wil!

Groetjes!
xx

Dinsdag 16 Maart

2de dag op de materniteit was veel rustiger en een beetje saai.

Er waren geen bevallingen, we konden alleen maar wachten en wachten. We worden er stilaan goed in :p. Onze leerkracht had ons gewaarschuwd dat Afrikanen daar experts in zijn, maar dit zijn wij niet gewoon. Wij willen steeds bezig zijn op het werk en iets bijleren, maar daar kwam niet veel van in huis.

Toen kwam er uiteindelijk toch iemand toe… Ze had al 9 cm, dus besloten we om wat langer te blijven zodat we de bevalling konden meemaken of misschien zelf doen. De vroedvrouwen maakten geen aanstalten om bij de vrouw te blijven, laat staan alles klaar te zetten om de bevalling te doen. Na een uur langer werken, besloten we om te vertrekken en vroegen of het mogelijk was om ons op te bellen indien ze ging bevallen. Ze vertelden dat dit maar rond 19h ’s avonds ging zijn (ze dachten dat ze dan pas ging bevallen). Wij vonden dit al zeer vreemd want in België verhuizen ze de vrouwen inmiddels al naar het verloskwartier.(rond 9cm) We werden die avond niet meer opgebeld, het werd jammer genoeg een keizersnede.

We hebben ook een modem gekregen van de leerkracht. We probeerden van hem te installeren, maar dit was moeilijker dan verwacht. We proberen het morgen nogmaals. We gingen nadien nog iets gaan eten met onze leerkracht, Devin en 2 dokters naar het Rwenzori Backpackers. Het is klein restaurantje en hotelletje, waar Devin een paar nachten heeft gelogeerd. Ze zei dat het lekker eten was en daar hadden we toch eens nood aan!

Gelukkig konden we rekenen op vervoer van het ziekenhuis zodat we geen taxi of dergelijke moesten betalen. We gingen nogal hoog in de bergen op een zeer slechte weg, overal putten en bulten! We werden helemaal dooreengeschud. Het was wel op een zeer mooie plaats gelegen, maar aangezien het reeds donker was, konden we niet van het uitzicht genieten! We beginnen al helemaal te wennen aan het klimaat want we kregen het zelf koud! We zaten natuurlijk ook wat hoger dan normaal, maar we zaten toch te beven. Sara was blij dat ze een sjaal bij had. Na bijna 2h wachten, kregen we eindelijk onze spaghetti bolognese en hij smaakte (na het lange wachten) heerlijk! Het was zeer lekker.

We waren zeer laat terug in de guesthouse omdat de chauffeur verloren was gereden :p wanneer hij ons kwam halen. Daarna gingen we in bed want een nieuwe dag wachtte op ons.

Maandag 15 Maart

Onze eerste dag op de Materniteit en Verloskwartier.

We moesten eerst naar de hoofdverpleegster gaan om 8h, maar wij voorbeeldige studenten waren 10 minuten vroeger op post, wat ze waarschijnlijk raar vond want we moesten alweer wachten!! Onze leerkracht zei dat dit een gewoonte is in Afrika, dus na een tijdje zullen we dit wel gewoon worden. Daarna werden we gebracht naar de materniteit, waar we onze collega’s voor die dag ontmoetten. Ze waren ook al 30 minuten te laat, wat we niet gewoon zijn.

Daarna zijn we samen met de nachtvroedvrouw nog een vrouw gaan brengen naar het operatiekwartier voor een keizersnede. Ze was zwanger van een tweeling. Het eerste kindje was thuis geboren, het tweede wou maar niet komen. Er was bijna 24h tussen elk kindje. Ze vertelde ons dat het kindje (dat nog in de baarmoeder zat) geen hartslag meer had. Lana ging de keizersnede bijwonen en ze wachtte een zeeeer lange tijd op een dokter! Ze wisten er blijkbaar niks van zodat Lana bijna 3h heeft staan wachten bij de vrouw, die geen Engels verstond en verschrikkelijk veel pijn had. Lana voelde zich zeer hulpeloos aangezien ze de vrouw graag wou helpen. Na een lange tijd wachten, kwam er uiteindelijk een dokter aan. De keizersnede verliep vlot en wonder bij wonder: het kindje leefde nog. Het sluiten van de wonde verliep wel niet even vlot. Het werd een hysterectomie (verwijderen van de baarmoeder) omdat ze inwendig aan het bloeden was. De vrouw verloor zeer veel bloed waardoor we haar bijna kwijt waren. Het was op het nippertje. Nog nooit een zwarte vrouw zo bleek gezien.

Sara was ondertussen nog op de materniteit, waar ze samen met Devin (Studente geneeskunde) en Dr. Richard de doktersronde volgde. De dokter onderzoekt enkel de patiënten die een keizersnede hadden gehad. Het waren er enorm veel, de meerderheid kreeg dus een keizersnede. Er was wel 1 iets verschrikkelijk vies, nl. een vrouw die sepsis had aan de wonde. De dokter zei dat hij het reeds rook voor hij het verband verwijderde. Wanneer het verband weg was, zag ik een gapende wonde. Het stonk verschrikkelijk en het zag er niet uit. Je zag dat de vrouw pijn had, maar er kwam geen geluid uit. We hebben het gevoel dat ze moeten stil zijn.

Daarna volgde nog een onderzoek bij een zwangere vrouw die bij haar vorig kindje ook een keizersnede had. Dit was de reden waarom ze opnieuw een keizersnede ging krijgen. Er werd beslist om deze alsook deze dag uit te voeren. Sara mocht de handgrepen van Leopold doen en het foetale hart beluisteren met de hoorbuis van Pinard. Sara ging dan ook deze keizersnede bijwonen. Zo hadden Lana en Sara er beiden 1 gezien.

Na de keizersnedes gingen we terug naar de materniteit waar we eerst wat gedronken en gegeten hebben want we hadden echt zooo’n dorst! Daarna probeerden we zoveel mogelijk op te vangen want de vroedvrouw vertelden niet wat ze gingen doen. Zelf wanneer we erom vroegen, antwoordde ze niet. Na een tijd hadden we wel door dat ze ons niet goed verstond.

Zodus, liepen we steeds maar achter haar aan. Misschien een beetje vreemd, maar anders zagen we niks. We liepen dus het verloskwartier, waar we een verschrikkelijk tafereel zagen. Namelijk een vrouw die juist bevallen was van een dode tweeling (4 maanden oud). Het was echt erg, maar ze reageerden er eigenlijk niet veel op en stopten de kindjes gewoon in doeken en legden ze op een kast.

Toeval of niet, naast vrouw lag een tweede vrouw die ook zojuist was bevallen van een dood kindje (ook 4 maanden oud). We worden dus nu al reeds geconfronteerd met veel leed. Het kindje werd ook gewikkeld in een doek en op de kast geplaatst. Deze vrouw ging meteen rechtstaan en vertrok. We vroegen ernaar, maar kregen als antwoord dat ze later ging terugkomen. Ze was zelf aan het lachen, wat ons shockte. We waren er toch even niet goed van.

Daarna volgden we haar weer. Er was een vrouw binnengekomen die ging bevallen van een tweeling. Na onderzoek zei de vroedvrouw dat ze niet zeker was of het eerste kindje zich presenteerde met het hoofdje eerst. Voor ons was het nog steeds niet duidelijk of het nu een tweeling was (aangezien ze zooo goed engels kan :p) De vroedvrouw bleef niet op het verloskwartier, maar liep steeds van de ene naar de andere kamer omdat ze hechtingen aan het verwijderen was van de moeders die ontslagen werden. Dit was zeer vreemd voor ons omdat de bevalling aan het naderen was. We moesten op een bepaald moment roepen: ‘The baby is coming’. Het was dus een stuitbevalling. We hadden er nog nooit 1 gezien in België, dus het was een zeer interessante ervaring. In België leren we een paar technieken om een stuitbevalling uit te voeren, maar deze paste de vroedvrouw helemaal niet toe. Het was meer trek- en sleurwerk. Niet zo aangenaam om op te kijken.

Tussen de 2 kindjes verliep de vroedvrouw weer naar de andere kamer om hechtingen te verwijderen. Wij vonden dit nog vreemder! Het duurde ongeveer 10 minuten vooraleer het 2^de kindje kwam. Het stak er al voor de helft uit vooraleer de vroedvrouw handschoenen aandeed. Het kind werd alsook geboren in stuit, maar de vliezen waren nog steeds intact. Zeer vreemd om te zien! Zo zagen we ook eens hoe een kind in de baarmoeder ligt. De vroedvrouw moest de vliezen uit elkaar trekken. We dachten eerst dat het kindje ook overleden was, maar gelukkig begon het meteen te wenen.

Nadien werden de kinderen gewogen, maar dit gebeurt op een vreemde manier. De kinderen werden gewikkeld in een doek en met de beentjes vastgenomen zodat het kindje ondersteboven gehouden werd. Het wegen op zich verliep ook vreemd. Naar onze mening klopte het niet, maar we wisten dat het best om onze mening voor ons te houden. We hebben toch al wat bedenkingen bij de manier van werken hier.

Steriliteit wordt hier niet echt toegepast, al denken ze van wel!! Hygiëne is ook ver te zoeken. De vrouwen moeten bv. steeds 2 harde plastieken doeken meenemen om te bevallen zodat niet al het vruchtwater in het bed terechtkomt. Proper is anders want de kleren hangen recht in het vruchtwater. Etje!

We zullen dus nog veel moeten wennen aan de methoden hier, maar hopelijk kunnen we hen ook wat van onze methoden leren zodat de baby’s beter opgevangen worden. De baby’s worden bv. niet gecontroleerd na de geboorte. Ze wikkelen hen gewoon in doeken en that’s it! Ze kijken er niet echt meer naar. Ze liggen daar maar. Zelf na een keizersnede liggen ze alleen in een klein metalen mandje. Ze laten ze gewoon alleen, we moeten dat zeker niet in België proberen!

We hebben al veel gezien, maar we denken dat er nog vele dingen bij zullen komen.

We hebben ook een snellere internetverbinding gevonden, maar we kunnen deze niet steeds raadplegen, maar onze leerkracht komt morgen normaal langs met de modem. We zullen zien hoe het werkt en hoeveel het kost, hopelijk werkt het goed zodat we eens op skype kunnen komen.

We kijken er al naar uit.

Vele groetjes van Lana en Sara.

Kisses xx

Zondag 14 Maart

Vandaag werden we toch een klein beetje aangespoord om naar de mis te gaan. We wilden de zusters natuurlijk niet beledigen en zijn dan maar meegegaan. We wisten wel niet dat het zoo vroeg ging zijn! Om 6h45 stonden ze al voor onze deur. Gelukkig waren we al gewaarschuwd op voorhand zodat we redelijk vroeg in ons bed konden kruipen.

Hier duurt de mis wel veel langer dan bij ons, nl. bijna 2h! Er wordt wel veel gezongen, maar omdat het bijna Pasen is, zijn ze wat gereserveerder in hun misvieringen, zo werd ons verteld. (vasten, denken we) Het ging over het verhaal van de verloren zoon, dit verstonden we nog, maar daarna kregen we een hele uitleg over dit verhaal en hoe de priester dit interpreteerde! Hij haalde er vanalles om toch maar te kunnen bewijzen dat Zijn Woord het juiste is.

We werden ook aangespoord om mee te zingen want we zaten naast de hoofdzuster. Ze toonde steeds het boek waar alle liedjes in stonden. Sommige waren in Engels (dit viel mee om mee te zingen), maar het merendeel was in hun taal (Lukonzo) wat wel voor problemen zorgde. Ze zingen hier extreem hoog zodat we het al moeilijk kregen na een paar zinnen :p.

Nadat we naar de mis geweest waren, nodigde de hoofdzuster ons uit te gaan ontbijten bij haar thuis. Dit vonden we een goed idee aangezien we nog niet veel hadden kunnen eten, maar vooraleer we vertrokken richting haar huis, stopten we nog even langs de markt om nog een essentiële boodschappen te doen (zoals bananen). Nadien zijn we deze eerst gaan afzetten aan ons huisje en gingen we direct door naar het huis van de zuster.

Ze had zich reeds omgekleed, wat haar sympathieker maakte. Zo’n nonnenkostuumpje maakt je wel wat strenger, serieuzer vinden we. De tafel zag er schitterend uit, maar deze was reeds gezet sinds 6h ’s morgens. Wat voor koude omeletten en lauwe thee zorgde. Nadat Sara vroeg of het gewoon dat zusters hun gewaad mogen uitdoen na hun verplichtingen, kreeg ze meteen het antwoord dat het soms niet hoeft! Zodus, hun redenering: ik mag meteen in het klooster gaan, het mag me niet tegenhouden. Ik denk dat ik dit toch maar zal overslaan :p.

Na het eten, mochten we in hun zetels plaatsnemen waar een grote stapel fotoalbums lagen. Na een uitgebreid verhaal rond de foto’s begon Alice (Hollandse mevrouw) vragen te stellen rond Idi Amin. Een dictator die 7 jaar lang voor terreur en angst zorgde. Jammer genoeg had de zuster daar een uitgebreide film over liggen. Natuurlijk stelde Alice voor om deze volledig uit te bekijken. Het was interessant, maar o zo langdradig!!! We gingen normaal gezien wat verder werken aan ons eindwerk, maar jammer genoeg duurde de film 2h en we moesten nog een kleine wandeling maken om thuis te raken. Zo raakten we waardevolle tijd kwijt. Nadien mochten we dan ook nogmaals het internet gebruiken (zoals we reeds vertelden), maar dit duurde ook o zo lang. We deden er bijna 2h over om onze blog te kunnen plaatsen! Zeer irritant! Ze gebruiken hier ook qwerty-klavier zodat dat het allemaal wat moeilijker en trager maakt.

We hebben, samen met de studente geneeskunde, dan nogmaals het hechten herhaald zodat we ons wat zelfzekerder zullen voelen wanneer we zelf eens mogen hechten. Lana had haar sponsje niet mee waardoor ze oefende op een banaan, hilarisch. Maar het werkte ook, later zullen we proberen om wat foto’s te uploaden. 

Daarna zijn we gaan slapen zodat we uitgerust waren voor onze grote dag, nl. de eerste maal werken!!

Foto's

Op weg...

Uitzicht in Kasese! Nice e :p

Ziekenhuis -- operatiekwartier

Ons huisj :)

Uitzicht tijdens rit!

Sara schrijven :p

Lana

En ja, we zijn een attractie op zich!!!