Vandaag werden we toch een klein beetje aangespoord om naar de mis te gaan. We wilden de zusters natuurlijk niet beledigen en zijn dan maar meegegaan. We wisten wel niet dat het zoo vroeg ging zijn! Om 6h45 stonden ze al voor onze deur. Gelukkig waren we al gewaarschuwd op voorhand zodat we redelijk vroeg in ons bed konden kruipen.
Hier duurt de mis wel veel langer dan bij ons, nl. bijna 2h! Er wordt wel veel gezongen, maar omdat het bijna Pasen is, zijn ze wat gereserveerder in hun misvieringen, zo werd ons verteld. (vasten, denken we) Het ging over het verhaal van de verloren zoon, dit verstonden we nog, maar daarna kregen we een hele uitleg over dit verhaal en hoe de priester dit interpreteerde! Hij haalde er vanalles om toch maar te kunnen bewijzen dat Zijn Woord het juiste is.
We werden ook aangespoord om mee te zingen want we zaten naast de hoofdzuster. Ze toonde steeds het boek waar alle liedjes in stonden. Sommige waren in Engels (dit viel mee om mee te zingen), maar het merendeel was in hun taal (Lukonzo) wat wel voor problemen zorgde. Ze zingen hier extreem hoog zodat we het al moeilijk kregen na een paar zinnen :p.
Nadat we naar de mis geweest waren, nodigde de hoofdzuster ons uit te gaan ontbijten bij haar thuis. Dit vonden we een goed idee aangezien we nog niet veel hadden kunnen eten, maar vooraleer we vertrokken richting haar huis, stopten we nog even langs de markt om nog een essentiële boodschappen te doen (zoals bananen). Nadien zijn we deze eerst gaan afzetten aan ons huisje en gingen we direct door naar het huis van de zuster.
Ze had zich reeds omgekleed, wat haar sympathieker maakte. Zo’n nonnenkostuumpje maakt je wel wat strenger, serieuzer vinden we. De tafel zag er schitterend uit, maar deze was reeds gezet sinds 6h ’s morgens. Wat voor koude omeletten en lauwe thee zorgde. Nadat Sara vroeg of het gewoon dat zusters hun gewaad mogen uitdoen na hun verplichtingen, kreeg ze meteen het antwoord dat het soms niet hoeft! Zodus, hun redenering: ik mag meteen in het klooster gaan, het mag me niet tegenhouden. Ik denk dat ik dit toch maar zal overslaan :p.
Na het eten, mochten we in hun zetels plaatsnemen waar een grote stapel fotoalbums lagen. Na een uitgebreid verhaal rond de foto’s begon Alice (Hollandse mevrouw) vragen te stellen rond Idi Amin. Een dictator die 7 jaar lang voor terreur en angst zorgde. Jammer genoeg had de zuster daar een uitgebreide film over liggen. Natuurlijk stelde Alice voor om deze volledig uit te bekijken. Het was interessant, maar o zo langdradig!!! We gingen normaal gezien wat verder werken aan ons eindwerk, maar jammer genoeg duurde de film 2h en we moesten nog een kleine wandeling maken om thuis te raken. Zo raakten we waardevolle tijd kwijt. Nadien mochten we dan ook nogmaals het internet gebruiken (zoals we reeds vertelden), maar dit duurde ook o zo lang. We deden er bijna 2h over om onze blog te kunnen plaatsen! Zeer irritant! Ze gebruiken hier ook qwerty-klavier zodat dat het allemaal wat moeilijker en trager maakt.
We hebben, samen met de studente geneeskunde, dan nogmaals het hechten herhaald zodat we ons wat zelfzekerder zullen voelen wanneer we zelf eens mogen hechten. Lana had haar sponsje niet mee waardoor ze oefende op een banaan, hilarisch. Maar het werkte ook, later zullen we proberen om wat foto’s te uploaden.
Daarna zijn we gaan slapen zodat we uitgerust waren voor onze grote dag, nl. de eerste maal werken!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten