Al een tijdje geleden...

Tis toch al weer een tijdje geleden dat we onze verhalen hebben kunnen publiceren op de blog.

We hebben dit weekend afscheid moeten nemen van Devin wat ons toch wel wat zwaar lag aangezien ze een echt moedertje voor ons was geworden. Ze kon ons altijd wel oppeppen wanneer we het nodig hadden en was altijd positief ingesteld. Het zou wel lukken zei ze altijd!

Zondagavond zijn we met Dr. Richard (Cici :p) en Dr. Edward iets gaan eten om op een stijlvolle manier afscheid te nemen van Devin. Toen Devin eens ging gaan kijken in het operatiekwartier rond 19h kwam ze maar niet terug… En wij maar wachten en wachten en honger lijden. Blijkbaar was er nog een zeer interessant geval binnengekomen en had ze de tijd niet meer om ons te waarschuwen. Rond een uur of 9 kregen we uiteindelijk een berichtje dat ze eraan kwam en dat er al vervoer geregeld was. Op dat moment waren onze magen al aan het knorren… Geen moment te vroeg dus!

Dr. Edward ging mee naar het restaurantje en nam ons dan ook mee in zijn auto. Bij het verlaten van het ziekenhuis kwam de bewaker nog rap een briefje door de ruit steken. Na wat gebrabbel tussen elkaar (Dr. Edward en Richard) reden we door. Devin was nieuwsgierig naar wat er juist gebeurd was en vroeg ernaar. Blijkbaar moest er nog een keizersnede gebeuren, maar dit hebben de dokters zich laten voorbijgaan. Eten was blijkbaar veel belangrijker dan die keizersnede. Ze hebben Dr. Isaak er dan maar voor laten komen terwijl hij niet mee ging gaan eten omdat hij véél te moe was na een middagje zwembad liggen :p. Hilarisch.

We hebben die avond lekker gegeten en veel kunnen praten. De dokters kennen ons nu ook al wat op zich een voordeel is. Dokters hebben hier een hoge status en mensen kijken op naar hun. Moest er een probleem zich voordoen, kunnen we altijd op hen rekenen.

Maandag was de grote dag… Devin vertrok & wij zwaaiden haar uit met traantjes in de ogen. Zij zou eerst naar Kampala reizen, daarna naar Johannesburg (Zuid-Afrika) en daarna het vliegtuig nemen richting Londen. Uiteindelijk zou ze 3 dagen onderweg zijn, juist op tijd om de verjaardag van haar vriend te vieren.

Nu hebben wij ook een kokkin die voor ons elke weekdag komt koken. Kwestie van toch goed en gevarieerd te eten… Devin zat daar vree mee in :p. Agnes is een lieve dame, die onze 2^de moeder zal worden. We zijn blij dat ze er is.

Maandag, dinsdag en woensdag waren zeer lange en frustrerende dagen aangezien er geen ENKELE normale bevalling was.

Maandag zijn we uit pure verveling maar een kijkje gaan nemen op de antenatal clinic waar er eigenlijk ook niet veel moeders waren. We konden nog een abdominaal onderzoek doen van 1 moeder wat op zich wel interessant was. De vroedvrouwen onderzoeken op deze clinic  zwangere vrouwen en doen eigenlijk een beetje hetzelfde als een gynaecoloog zou doen in België bij consultaties. De voorgeschiedenis wordt gevraagd, evolutie van de zwangerschap wordt bijgehouden,…

Na het volgen van die ene mevrouw, zijn we nog even blijven plakken bij de meneer die vaccinaties plaatst bij kinderen. Er zaten een heleboel kinderen samen met hun moeders te wachten op een inspuiting wat met de nodige traantjes gepaard ging. Het was interessant om eens te volgen, wanneer er nog eens niet veel te doen zou zijn, gaan we zeker eens terug. We zouden zelf vaccinaties mogen plaatsen.

Dinsdag zijn we zelf 11h30 gaan werken in de hoop om toch maar 1 bevalling te kunnen doen, maar het was allemaal voor niks. Er was een vrouw met 10cm ontsluiting, maar haar vliezen wilden maar niet breken. (ze breken hier geen vliezen omdat dit het risico op opstijgende infectie/HIV verhoogt) Om 21h hebben we het dan maar opgegeven en teruggekeerd naar het huisje omdat wij zo’n honger hadden.

Die dag kwam er wel nog een interessant geval binnen. Het begon plots enorm te regenen! Het goot en goot. Opeens kwam er een oudere vrouw de materniteit binnen met een pasgeboren kindje op de arm. We wisten niet goed wat er gebeurde, maar blijkbaar was er iets mis met de baby. Ze brachten het kindje naar het verloskwartier waar alles plots duidelijker werd. Het doek werd opengedaan en plots zagen we in plaats van een proper mooi buikje, een stel darmen uitpuilen. Dit hadden we al in boeken en lessen gezien, maar dit was toch de eerste keer ‘live’. We waren enorm geschrokken, zeker toen de vroedvrouw vertelde dat ze deze kinderen gewoon laten doodgaan omdat ze toch geen overlevingskans hebben.

Ze deed er gewoon een beetje gaas rond & plakkers. Vol ongeloof stonden we het tafereel aan te kijken. We vroegen of we toch niet eens naar de dokters konden gaan om te vragen of ze het niet konden herstellen. Wonder bij wonder reageerde ze op onze vraag en we brachten het kind naar het operatiekwartier. De dokters kwamen allemaal een kijkje nemen , maar deden niet meteen iets. Er werd ons verteld dat vochtverlies het grootste probleem zou zijn, maar niemand had de intentie om een infuusje te starten.

Uiteindelijk werd er toch beslist om iets te doen voor het kind, zeker toen we te weten kwamen dat het kind al reeds 1 dag met deze aandoening overleefde. Sara kreeg nog de mogelijkheid om een foto te nemen omdat ze dit zelf niet veel zien. (maar ik zal je besparen van deze foto)

Een lange en zware dag!

Woensdag waren we toch wel wat gedemotiveerd… Na 2 dagen geen bevallingen kon het toch niet zijn dat er deze dag weer geen zouden gebeuren. Maar toch, het is mogelijk! Geen bevallingen, alle toch geen normale bevallingen.

Toen we toekwamen, lagen er 2 vrouwen in arbeid. De eerste vrouw hadden we die week al eerder ontmoet en we waren van de veronderstelling dat het een tweeling was aangezien ze een enorme buikuitzetting had. Bij palpatie (betasten) van de buik voelden we voor het eerst praktisch niks. Dit was vreemd! Het was allemaal hard. De vrouw had een scan gekregen waaruit bleek dat het polyhydramnion was (teveel vruchtwater) en dat het kindje anencephalie had! (het kind heeft bij deze aangeboren aandoening geen schedel en/of hersenweefsel)

Dit is een aandoening die we bij ons praktisch gezien nooit meer zouden kunnen zien.

De tweede vrouw had een uterusruptuur. Bij palpatie van de buik voelde deze enorm pijnlijk aan. De vroedvrouwen vreesden meteen voor een ruptuur. In België gaat dit gepaard met URGENTIE. Er zou met spoed een keizersnede worden gedaan omdat dit het overlijden van zowel moeder als kind kan betekenen. Echter, spoed moet je hier helemaal anders gaan bekijken. Er wordt wel rapper gewerkt dan normaal, maar toch… echt rap kun je het niet noemen. We gingen allebei mee naar het operatiekwartier aangezien er toch niet veel meer te doen was. Bij aankomst bleek de elektriciteit niet te werken en waren er geen kleren voor ons beschikbaar. Daar ging onze kans om de keizersnede/ruptuur te zien. Het kindje was jammer genoeg overleden.

We hoopten om dan toch maar de keizersnede van de andere vrouw te volgen, maar neen hoor… Geen kleren, geen operatie!

We besloten om dan maar vroeger te stoppen om verder te kunnen werken aan ons eindwerk. We gaven wel onze telefoonnummers door zodat ze ons konden opbellen wanneer er iemand binnen zou komen.

Nog geen uur later krijgt Lana telefoon met de boodschap ‘Come quickly, come quickly’, dus we sprongen meteen in onze stagekleren en renden naar de materniteit. Maar neen, geen bevalling. Grace was gewoon enthousiast rond het kindje met de anencepahlie! Ze wou dat we er een foto van namen. Vol respect namen we de doek rond het kindje weg en zagen we een verschrikkelijk beeld die ons nog lang zal bijblijven. Het kindje had zoals eerder gezegd dus geen hoofd of hersenen, vreemd en raar om te zien. Sara nam dan maar enkele foto’s en dekte het kindje weer mooi toe.

Die dag zijn we elk uur gaan kijken of er iemand binnen kwam, maar nixke! Die avond vonden we dat we wel eens een filmpje verdienden om onze bad luck-dagen achter ons te laten!

Donderdag was gelukkig een betere dag! Beiden een bevalling op zelfstandige wijze kunnen doen! De dag begon al goed want we maakten kennis met een nieuwe vroedvrouw die open stond naar ons en ons ook veel liet doen. Daarvoor kwamen we naar hier, veel leren & dat hebben voor het eerste deze dag gemerkt. We hopen dat we nog veel kunnen samenwerken met deze mevrouw.

Er lagen 2 moeders in arbeid en we spraken onderling af dat de eerste die bevalt, voor Lana was & de tweede voor Sara. Zo gezegd, zo gedaan. Om 16h20 kwam een flinke meid van 3950g in Lana’s armen terecht. Ze deed de bevalling voor het eerst helemaal zelfstandig met de hulp van Sara. De vroedvrouw was ondertussen naar het operatiekwartier (ja, voor al weer een keizersnede, die nu eindelijk eens terecht was). Na wat paniek kon Lana haar vreugde niet op. Ze was supertrots op zichzelf (en Sara ook :p)! We waren beiden blij dat het ongeluk voorbij was!

Een groot uur’n half later was het Sara haar beurt… Na een lange periode wachten en wachten tot de vrouw eindelijk mocht volop persen, deed Sara alsook haar bevalling volledig zelfstandig. Rond 17h55 kwam er een baby boy in haar handen terecht van 3200g. De moeder was wel enorm jong, nog maar 16 jaar! Alles verliep vlot en we konden met een gerust hart naar huis gaan.

We waren beiden zo blij dat we eindelijk weer een bevalling bij konden schrijven in ons logboek. Sara heeft nu reeds 19 zelfstandige bevallingen op haar naam staan, Lana 13! We tellen af!

Morgen vertrekken we richting Kagando waar we de rest van de groep nog eens zullen zien… We gaan dit weekend op safari naar het Queen Elisabeth Park! We zien het volledig zitten om olifanten, buffels,… in levende lijve te zien!!!

We zullen dan ook onze blog proberen aanpassen en mooie foto’tjes online te zetten!

Message for Devin: We miss you girl! Hope you had a good journey! Agnes takes good care of us, we eat lunch every day so far! One delivery today, but none in the previous days. We're looking forward to Queen Elisabeth Park... We saw one gastrochizis and an anencephalie! 

Hope you will have a big birthdayparty on Saturday... We will think about you! Lots of kisses from Lana & Sara! xx

Vele groetjes van Sara & Lana! Missen jullie xx