Dag iedereen,
Het is ons wel een weekje hoor…
Maandag zijn we de week begonnen met 4 dode baby’tjes & ja dat voelt nu echt niet goed aan. Vooral voor Lana was het een heel moeilijke dag gisteren want ze zette voor het eerst een dode baby op de wereld. Twas haar 30ste bevalling, die zal ze haar nog lang herinneren!! Toen de moeder toekwam op de materniteit vonden we al geen harttonen, maar we hadden dat hier al eens meegemaakt en toen bleek de baby nog te leven. Dus hielden we de hoop erin, maar het mocht niet baten. Sara riep lana toen bleek dat de moeder aan het persen was, maar de bevalling verliep niet zoals het hoorde. Het hoofdje bleek 1 grote zak te zijn omdat het reeds aan het rotten was in de baarmoeder.
Voor Sara erg om te zien, voor lana nog erger om het hoofd en schouders te ontwikkelen. We waren er echt niet goed van… Lana hield haar wel sterk, maar is later wel gekraakt. Je zou voor minder.
Later op de dag kwam er nog een ernstig zieke moeder toe op de materniteit met malaria en anemie (bloedarmoede). De eerste keer dat we iemand zo slecht hebben geweten. Ze reageerde op niks meer & ademde helemaal niet goed. Ze kreeg zuurstof, maar enkel wanneer er stroom was natuurlijk. De vrouw had ook hevige koorts, namelijk 41°C! We hadden niet veel hoop meer & dit is daarnet ook gebleken… Onze vrees werd werkelijk, de vrouw is een uurtje geleden overleden.
Sara bevond zich op dat moment op de extension ward waar ze de overdracht aan het volgen was, toen ze plots een vrouw hoorde tieren en hysterisch naar buiten zag lopen. Ik wist niet goed wat er gebeurde en toen kwamen er van overal mensen toegelopen aan het roepen en tieren… Bleek dat de vrouw overleden was terwijl ik ze 2 minuten ervoor nog had geobserveerd.
Lana was in de bureau samen met Grace (een vroedvrouw) toen de vrouw overleed. Er kwam haar iemand melden dat de vrouw gestorven was & de vroedvrouw zei dat Lana mee moest om te gaan helpen om alle apparatuur te verwijderen. Dit was een grote shock, ze was hier niet op voorbereid en ging gelukkig niet mee want de shock zou te groot zijn.
Daarna kwamen er nog meer mensen toe en iedereen was aan het wenen en aan het roepen. Heel vreemd. Daarna moest sara terug naar de bureau waar ze voorbij de vrouw moest passeren waar ze haar aan het verzorgen waren. De vrouwen waren haar hoofd aan het verbergen onder doeken en er stonden zeker 20 mensen rond haar. De vroedvrouwen waren er helemaal niet van aangedaan, maar wij konden onze tranen niet meer bedwingen. Dit werd ons toch even te veel!!
Daarna hebben we ons even apart in de bureau gezet en lieten we alles even bezinken. We konden de tranen niet meer bedwingen als we de attendance van de vrouw zagen… Zij had ons zoveel gevraagd rond haar toestand en we hadden al een band met haar opgebouwd. We wisten niet goed wat te doen, we wilden wel ons medeleven gaan betuigen, maar we wisten absoluut hoe dit hier gebeurd. De vrouw was nog steeds zwanger op het moment dat ze stierf, maar het kindje was reeds ook overleden enkele dagen geleden. We hoorden dat het in hun cultuur niet aanvaard wordt om het kind in de baarmoeder te laten wanneer ze haar begraven. Daarom werd de vrouw naar het mortuarium gebracht om de baby te verwijderen. We wilden daar absoluut geen getuige van zijn.
Nu zijn we allebei even van ons melk en gaan we proberen van onze zinnen te verzetten…
