Onze eerste dag op de Materniteit en Verloskwartier.
We moesten eerst naar de hoofdverpleegster gaan om 8h, maar wij voorbeeldige studenten waren 10 minuten vroeger op post, wat ze waarschijnlijk raar vond want we moesten alweer wachten!! Onze leerkracht zei dat dit een gewoonte is in Afrika, dus na een tijdje zullen we dit wel gewoon worden. Daarna werden we gebracht naar de materniteit, waar we onze collega’s voor die dag ontmoetten. Ze waren ook al 30 minuten te laat, wat we niet gewoon zijn.
Daarna zijn we samen met de nachtvroedvrouw nog een vrouw gaan brengen naar het operatiekwartier voor een keizersnede. Ze was zwanger van een tweeling. Het eerste kindje was thuis geboren, het tweede wou maar niet komen. Er was bijna 24h tussen elk kindje. Ze vertelde ons dat het kindje (dat nog in de baarmoeder zat) geen hartslag meer had. Lana ging de keizersnede bijwonen en ze wachtte een zeeeer lange tijd op een dokter! Ze wisten er blijkbaar niks van zodat Lana bijna 3h heeft staan wachten bij de vrouw, die geen Engels verstond en verschrikkelijk veel pijn had. Lana voelde zich zeer hulpeloos aangezien ze de vrouw graag wou helpen. Na een lange tijd wachten, kwam er uiteindelijk een dokter aan. De keizersnede verliep vlot en wonder bij wonder: het kindje leefde nog. Het sluiten van de wonde verliep wel niet even vlot. Het werd een hysterectomie (verwijderen van de baarmoeder) omdat ze inwendig aan het bloeden was. De vrouw verloor zeer veel bloed waardoor we haar bijna kwijt waren. Het was op het nippertje. Nog nooit een zwarte vrouw zo bleek gezien.
Sara was ondertussen nog op de materniteit, waar ze samen met Devin (Studente geneeskunde) en Dr. Richard de doktersronde volgde. De dokter onderzoekt enkel de patiënten die een keizersnede hadden gehad. Het waren er enorm veel, de meerderheid kreeg dus een keizersnede. Er was wel 1 iets verschrikkelijk vies, nl. een vrouw die sepsis had aan de wonde. De dokter zei dat hij het reeds rook voor hij het verband verwijderde. Wanneer het verband weg was, zag ik een gapende wonde. Het stonk verschrikkelijk en het zag er niet uit. Je zag dat de vrouw pijn had, maar er kwam geen geluid uit. We hebben het gevoel dat ze moeten stil zijn.
Daarna volgde nog een onderzoek bij een zwangere vrouw die bij haar vorig kindje ook een keizersnede had. Dit was de reden waarom ze opnieuw een keizersnede ging krijgen. Er werd beslist om deze alsook deze dag uit te voeren. Sara mocht de handgrepen van Leopold doen en het foetale hart beluisteren met de hoorbuis van Pinard. Sara ging dan ook deze keizersnede bijwonen. Zo hadden Lana en Sara er beiden 1 gezien.
Na de keizersnedes gingen we terug naar de materniteit waar we eerst wat gedronken en gegeten hebben want we hadden echt zooo’n dorst! Daarna probeerden we zoveel mogelijk op te vangen want de vroedvrouw vertelden niet wat ze gingen doen. Zelf wanneer we erom vroegen, antwoordde ze niet. Na een tijd hadden we wel door dat ze ons niet goed verstond.
Zodus, liepen we steeds maar achter haar aan. Misschien een beetje vreemd, maar anders zagen we niks. We liepen dus het verloskwartier, waar we een verschrikkelijk tafereel zagen. Namelijk een vrouw die juist bevallen was van een dode tweeling (4 maanden oud). Het was echt erg, maar ze reageerden er eigenlijk niet veel op en stopten de kindjes gewoon in doeken en legden ze op een kast.
Toeval of niet, naast vrouw lag een tweede vrouw die ook zojuist was bevallen van een dood kindje (ook 4 maanden oud). We worden dus nu al reeds geconfronteerd met veel leed. Het kindje werd ook gewikkeld in een doek en op de kast geplaatst. Deze vrouw ging meteen rechtstaan en vertrok. We vroegen ernaar, maar kregen als antwoord dat ze later ging terugkomen. Ze was zelf aan het lachen, wat ons shockte. We waren er toch even niet goed van.
Daarna volgden we haar weer. Er was een vrouw binnengekomen die ging bevallen van een tweeling. Na onderzoek zei de vroedvrouw dat ze niet zeker was of het eerste kindje zich presenteerde met het hoofdje eerst. Voor ons was het nog steeds niet duidelijk of het nu een tweeling was (aangezien ze zooo goed engels kan :p) De vroedvrouw bleef niet op het verloskwartier, maar liep steeds van de ene naar de andere kamer omdat ze hechtingen aan het verwijderen was van de moeders die ontslagen werden. Dit was zeer vreemd voor ons omdat de bevalling aan het naderen was. We moesten op een bepaald moment roepen: ‘The baby is coming’. Het was dus een stuitbevalling. We hadden er nog nooit 1 gezien in België, dus het was een zeer interessante ervaring. In België leren we een paar technieken om een stuitbevalling uit te voeren, maar deze paste de vroedvrouw helemaal niet toe. Het was meer trek- en sleurwerk. Niet zo aangenaam om op te kijken.
Tussen de 2 kindjes verliep de vroedvrouw weer naar de andere kamer om hechtingen te verwijderen. Wij vonden dit nog vreemder! Het duurde ongeveer 10 minuten vooraleer het 2de kindje kwam. Het stak er al voor de helft uit vooraleer de vroedvrouw handschoenen aandeed. Het kind werd alsook geboren in stuit, maar de vliezen waren nog steeds intact. Zeer vreemd om te zien! Zo zagen we ook eens hoe een kind in de baarmoeder ligt. De vroedvrouw moest de vliezen uit elkaar trekken. We dachten eerst dat het kindje ook overleden was, maar gelukkig begon het meteen te wenen.
Nadien werden de kinderen gewogen, maar dit gebeurt op een vreemde manier. De kinderen werden gewikkeld in een doek en met de beentjes vastgenomen zodat het kindje ondersteboven gehouden werd. Het wegen op zich verliep ook vreemd. Naar onze mening klopte het niet, maar we wisten dat het best om onze mening voor ons te houden. We hebben toch al wat bedenkingen bij de manier van werken hier.
Steriliteit wordt hier niet echt toegepast, al denken ze van wel!! Hygiëne is ook ver te zoeken. De vrouwen moeten bv. steeds 2 harde plastieken doeken meenemen om te bevallen zodat niet al het vruchtwater in het bed terechtkomt. Proper is anders want de kleren hangen recht in het vruchtwater. Etje!
We zullen dus nog veel moeten wennen aan de methoden hier, maar hopelijk kunnen we hen ook wat van onze methoden leren zodat de baby’s beter opgevangen worden. De baby’s worden bv. niet gecontroleerd na de geboorte. Ze wikkelen hen gewoon in doeken en that’s it! Ze kijken er niet echt meer naar. Ze liggen daar maar. Zelf na een keizersnede liggen ze alleen in een klein metalen mandje. Ze laten ze gewoon alleen, we moeten dat zeker niet in België proberen!
We hebben al veel gezien, maar we denken dat er nog vele dingen bij zullen komen.
We hebben ook een snellere internetverbinding gevonden, maar we kunnen deze niet steeds raadplegen, maar onze leerkracht komt morgen normaal langs met de modem. We zullen zien hoe het werkt en hoeveel het kost, hopelijk werkt het goed zodat we eens op skype kunnen komen.
We kijken er al naar uit.
Vele groetjes van Lana en Sara.
Kisses xx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten