Donderdag 18 Maart

Vandaag heeft Sara haar eerste Afrikaantje op de wereld gezet. Ze heeft het helemaal alleen moeten doen want de vroedvrouw was er voor de zoveelste keer niet.

Het is zeer vervelend dat de vroedvrouwen steeds weggaan zonder iets te zeggen. We weten dus nooit waar ze naartoe zijn en hoe lang ‘hun wandelingetje’ zal duren. Ze denken nooit aan de gevolgen.
Sara was dus alleen op het verloskwartier en materniteit. Ze was juist gaan kijken hoe de vrouw het stelde, maar dit was hetzelfde als voorheen. Ze had enorm veel pijn, maar ik kon niet meer doen dan toekijken aangezien ik de lokale taal niet spreek. Het wordt met de dag irritanter dat we de taal niet spreken. We kunnen enkel maar goeiedag en danku zeggen.

Deze vrouw werd in de morgen naar het operatiekwartier gebracht om een keizersnede te krijgen, maar omdat de vrouw het gevoel had dat ze moest persen, is ze teruggebracht naar het verloskwartier. De chirurg had eerst al de vliezen gebroken.
Voor de vroedvrouw onder ons: vliezen breken doen ze hier niet op de manier zoals bij ons, maar ze breken de vliezen gewoon met een naald! De chrirug had dus de vliezen gebroken en kwam daarna terug naar het verloskwartier. De chirurg beweerde dat het zo rapper vooruit zou gaan.
Dit was niet het geval want het heeft nog ongeveer 1h30 geduurd vooraleer de vrouw beviel van haar 6de kindje. Ze breken hier ook geen vliezen meer omdat dat de kans dat het kind ook HIV krijgt, verkleint.

Bij een vaginaal onderzoek door de vroedvrouw konden we de cervix (baarmoederhals) zien zitten. Die was helemaal opgezwollen. Sara dacht tenminste dat de vroedvrouw zou blijven aangezien dit duidelijk een ingewikkeld geval was.

Sara ging na de kleine checkup even terug naar de bureau om haar handen te wassen tot plots de moeder van de vrouw haar riep. Ik wist niet zeker waarom, dus ik deed maar handschoenen aan. Toen ik aankwam, zag ik het hoofd van het kindje al voor de helft uitsteken, dus ik deed vliegensvlug men steriele handschoenen aan en deed uiteindelijk de volledige bevalling. De navelstreng zat strak rond de nek gedraaid en heb deze dan ook rap losgemaakt wanneer het kind geboren werd.

Het kindje zag er duidelijk vermoeid uit. Het had ook al stoelgang gemaakt in de baarmoeder wat helemaal niet goed is. (meconiaal vruchtwater, dit toont aan dat het kind het moeilijk had) Ik was toch wel bang dat het kindje het niet goed deed. Ik knipte de navelstreng door en droogde het kindje goed af. Daarna begon het lichtjes te huilen, dus ik was al wat opgelucht. Toen kwam Lana toe en hielp ze me.

Ze ging daarna ook de vroedvrouw gaan halen die blijkbaar op het operatiekwartier was. Ze kwam aangelopen (de eerste keer dat we iemand zien lopen hier :o) Sara dacht niet dat ze haar eerste Afrikaantje op deze manier op de wereld ging zetten, maar alles is toch redelijk goed verlopen. De vrouw had wel een cervixscheur door het vele persen en doordat de cervix al zo gezwollen zat.

Mijn eerste Afrikaantje, maar ook mijn eerste ‘echte’ bevalling die ik helemaal alleen gedaan heb. Ik vind het wel wat onverantwoord dat de vroedvrouwen ons alleen laten, zeker omdat ik de taal niet spreek en het slechts onze eerste week is. We hopen dat we in de toekomst toch wat beter begeleid worden.

Lana had de hele voormiddag op het operatiekwartier baby’s zitten opvangen na keizersnedes. De eerste is vaginaal bevallen op het operatiekwartier. De vrouw kon het opeens niet meer houden… Beter voor haar vinden we persoonlijk. Zo zie je maar: ze beslissen hier zeer rap om een keizersnede te doen. De vrouw beviel van een mooie meid!

De 2de vrouw was zwanger van een tweeling. Dit was een keizersnede omdat de ene baby schuin in de baarmoeder lag en de andere baby in stuit. Dit was haar eerste zwangerschap, dus goeie beslissing om dit te doen. De vrouw beviel van 2 jongens, wat ze hier super vinden! Meisjes worden nog altijd minder gewaardeerd dan jongens.
Daarna gingen we verder met de volgende vrouw die een keizersnede kreeg wegens 2 vorige littekens. (keizersnedes dus :p) Het was een meisje die gereanimeerd moest worden. Het zag er helemaal niet goed uit, zoals een vodje. Er zat helemaal geen leven in. De manier waarop de reanimatie gebeurde, is ook helemaal niet zoals we deze aangeleerd kregen.
Baby’s worden hier nog ondersteboven gehouden en krijgen een flinke klets op de billen. Daarna dus de reanimatie waar helemaal geen rekening werd gehouden met de positie waar je je handen moet houden, er werd overal geduwd. Uiteindelijk kwam het kleine meisje er gelukkig toch door. Lana kwam daarna naar het verloskwartier, waar ze Sara zeer gelukkig maakte!!

Daarna waren we allebei wat van onze melk! We zijn dan maar een halfuur vroeger doorgegaan om alles even te laten bezinken! We hadden dat na deze vermoeiende dag wel nodig!

Momenteel is het aan het stormen dat het geen naam heeft. Het begon opeens donkerder te worden, wolken stapelden zich op en het begon verschrikkelijk te waaien. We zijn allebei wel wat bang. Er is ook een ‘leuke’ salamander binnen komen schuilen die we helemaal niet leuk vinden, hij is helemaal groen en heeft een lange staart!

Internet werkt soms, maar we zijn blij dat we er toch al hebben. Hopelijk werkt het nu lang genoeg zodat we goed kunnen werken en skypen!
Bye bye xx